Pierwsza wizyta – początek drogi do leczenia niepłodności
Pierwsza Wizyta
Wizyta odbywa się między 2 a 5 dniem krwawienia miesięcznego w celu oceny hormonalnej kobiety oraz wykonania badania USG, które daje obraz do rozpoczęcia obserwacji rozwoju pęcherzyków.
Zdarza się, że Panie mają nieregularne miesiączki wówczas wizyta odbywa się w dowolnym terminie
Mężczyzna powinien zachować 3-5 dni abstynencji seksualnej w celu wykonania badania nasienia.
Jak przygotować się do I wizyty?
Aby przebieg pierwszej wizyty był efektywny, należy przygotować:
dokumentację z wcześniejszego leczenia
wyniki badań
informacje o przyjmowanych lekach oraz przebytych chorobach w rodzinie
Nie ma konieczności przyjazdu na czczo.
Podczas I wizyty lekarz zbiera wywiad medyczny, analizuje dotychczasowe wyniki badań i ustala plan diagnostyczny.
Leczenie Zachowawcze
Jak przebiega leczenie zachowawcze?
Po wstępnej diagnostyce, znaczny odsetek pacjentek jest kwalifikowany do leczenia zachowawczego, które polega na:
obserwacji cyklu
indukcji jajeczkowania
ocenie jakości owulacji
wyznaczeniu najlepszego czasu dla rozrodu naturalnego
Przy braku przeciwwskazań, lekarz programuje użycie leków, określa termin prawdopodobnej owulacji, sposób monitorowania owulacji, jakość oraz stopień rozwoju pęcherzyków przedowulacyjnych.
W monitorowaniu przebiegu owulacji stosuje się przezpochwowe badanie USG oraz ocenę stężeń estradiolu oraz progesteronu. Umożliwia to maksymalne zwiększenie szans rozrodczych oraz uniknięcie powikłań w postaci ciąży mnogiej i zespołu hiperstymulacyjnego.
Powikłania Leczenia
CIĄŻA BLIŹNIACZA
Jest wynikiem leczenia zachowawczego, związanego z indukcją jajeczkowania dla potrzeb naturalnej prokreacji, zabiegów inseminacji lub zaawansowanych technik wspomaganego rozrodu i zapłodnienia IVF.
Czynniki ryzyka predysponujące ciąże wielopłodowe:
młody wiek
obraz policystycznych jajników
liczba wzrastających pęcherzyków
wartość maksymalnego stężenia estradiolu w krwi
U pacjentek przygotowywanych do inseminacji jeśli jest więcej niż 4 pęcherzyki przekraczające średnicę 17 mm powinno się rozważyć: wykonanie punkcji odbarczającej jajników usuwając nadmierną liczbę pęcherzyków, wykonanie programu zapłodnienia pozaustrojowego, odstąpienie od próby uzyskania ciąży w danym cyklu i podjęcie ponownej indukcji owulacji w kolejnym cyklu.
U pacjentek w procesie zapłodnienia IVF transferowanie dwóch zarodków stosowane jest:
u kobiet powyżej 35 roku życia
przy wielokrotnych niepowodzeniach leczenia
złej jakości zarodków
Fakt zaistnienia ciąży bliźniaczej często spotyka się z akceptacją ze strony pacjentów.
Zespoł hiperstymulacji jajników
Jest gwałtowną reakcją organizmu w następstwie indukowania owulacji przy użyciu leków hormonalnych. Najczęstszymi objawami są silne bóle brzucha, obrzęki, wzdęcie brzucha oraz duszności. Wynikają one ze znacznego powiększenia jajników oraz gromadzenia się płynu w wolnych jamach ciała.
Czynniki ryzyka predysponujące zespół hiperstymulacji:
młody wiek
obraz policystycznych jajników
niska masa ciała
wartość maksymalnego stężenia estradiolu w krwi
wysoki poziom AMH
Wczesny zespół hiperstymulacji jajników może występować w trakcie lub bezpośrednio po stymulacji i zaleca się leczenie ambulatoryjne. Stężenie gonadotropiny w organizmie spada samoistnie po około siedmiu dniach u pacjentek niebędących w ciąży.
Późny zespół hiperstymulacji jajników może występować kilkanaście dni po zakończeniu całej procedury, jako konsekwencja rozwijającej się ciąży. Powikłanie to, w postaciach ciężkich, wymaga intensywnej opieki w warunkach szpitalnych.
Zapobieganie
Precyzyjne rozpoznanie warunków wstępnych, odpowiednie dawki leków, uważne monitorowanie przebiegu leczenia, przerwanie leczenia, odstąpienie od transferu zarodków, zmniejszenie dawki HCG u pacjentek szczególnie zagrożonych. Prawdopodobieństwo zespołu hiperstymulacji jajników jest bardzo niskie, a ryzyko jego wystąpienia można skutecznie zminimalizować.
