Zaufaj naszemu doświadczeniu. Poprowadź u nas ciążę.

Lek. med. Beata Mojsak-Worobiej

Akupunktura jest metodą terapeutyczną wywodzącą się z tradycyjnej medycyny chińskiej. Polega na stymulacji określonych punktów na ciele za pomocą bardzo cienkich, sterylnych igieł. W medycynie chińskiej punkty te zlokalizowane są na przebiegu tzw. meridianów, czyli kanałów energetycznych. 

Z punktu widzenia współczesnej medycyny uważa się, że stymulacja punktów akupunkturowych wpływa na aktywność układu nerwowego oraz mechanizmy neurohormonalne. Może wspomagać regulację odpowiedzi organizmu na stres, modulować odczuwanie bólu oraz oddziaływać na funkcjonowanie osi podwzgórze–przysadka–nadnercza, która uczestniczy w regulacji wielu procesów fizjologicznych, w tym gospodarki hormonalnej.

Technika wykonania zabiegu jest dobierana indywidualnie. Lekarz wybiera odpowiednie punkty akupunkturowe w zależności od dolegliwości pacjenta, celu terapii oraz ogólnego stanu zdrowia.

Akupunktura może stanowić uzupełnienie leczenia prowadzonego zgodnie z aktualną wiedzą medyczną i jest wykorzystywana między innymi w terapii bólu, schorzeń narządu ruchu, zaburzeń czynnościowych oraz jako wsparcie w leczeniu niepłodności.

Jak przygotować się do pierwszej wizyty?

  • nie należy zgłaszać na czczo – zaleca się spożycie lekkiego posiłku co najmniej 30 minut przed zabiegiem
  • nie zaleca się picia kawy bezpośrednio przed zabiegiem
  • nie należy czyścić języka, ponieważ jego wygląd stanowi jeden z elementów diagnostyki
  • nie zaleca się nakłuwanie kobiet podczas pierwszego dnia miesiączki (chyba że są konkretne wskazania medyczne)

Jak wygląda pierwsza wizyta?

Pierwsza konsultacja rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu medycznego. Lekarz przeprowadza rozmowę dotyczącą między innymi przebytych chorób, aktualnych dolegliwości, przyjmowanych leków, stylu życia, sposobu odżywiania, jakości snu oraz poziomu stresu.

Uwzględniając elementy diagnostyczne medycyny chińskiej jak i metody diagnostyczne medycyny akademickiej lekarz  stawia całościową diagnozę na podstawie, której ustala właściwą strategię leczenia. Dobierany jest indywidualny zestaw punktów akupunkturowych, a także konkretne zalecenia dietetyczne.

Akupunktura a leczenie niepłodności

Akupunktura może stanowić element kompleksowej opieki nad pacjentkami i parami leczącymi niepłodność. Najczęściej wykorzystywana jest jako terapia wspomagająca, mająca na celu poprawę komfortu leczenia oraz wsparcie organizmu na poszczególnych etapach terapii.

Może być stosowana między innymi przed rozpoczęciem leczenia, w trakcie stymulacji hormonalnej, w okresie około transferu zarodka oraz w czasie oczekiwania na wynik leczenia. Część pacjentek korzysta z niej również w celu zmniejszenia napięcia i stresu towarzyszących terapii.

Akupunktura nie zastępuje leczenia prowadzonego przez lekarza specjalistę, lecz może stanowić jego uzupełnienie w indywidualnie dobranych przypadkach.

Drogi oddechowe
  • zapalenie zatok bocznych nosa
  • zapalenie nosa
  • zapalenie migdałków podniebiennych
  • choroba Meniere’a
  • przeziębienie
  • zapalenie oskrzeli
  • dychawica oskrzelowa
  • zapalenie spojówek
  • zaćma bez powikłań
  • jaskra
  • zanik nerwu wzrokowego
  • zapalenie dziąseł
  • parodontoza
  • ostre i przewlekłe zapalenie gardła
  • bóle poekstrakcyjne zębów
  • skurcze przełyku i wpustu
  • ostre i przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka
  • nadkwaśny nieżyt żołądka
  • choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy
  • biegunka bakteryjna
  • zaparcia
  • niedrożność porażenna jelit
  • stan po wirusowym zapaleniu wątroby
  • bóle głowy, migrena
  • neuralgia nerwu trójdzielnego
  • porażenie obwodowe nerwu twarzowego (do trzech miesięcy od początku trwania choroby)
  • niedowłady po udarach mózgu
  • neuropatie obwodowe

Problem niepłodności dotyczy równomiernie kobiet oraz mężczyzn, dlatego niezbędna jest diagnostyka obojga partnerów jednocześnie.

Klinika leczenia niepłodności Warszawa umożliwia dokonanie badań oraz rozpoczęcie leczenia odpowiedniego dla diagnozy. Przyczyn zaburzeń płodności zarówno u kobiet, jak i mężczyzn jest wiele, można jednak wymienić te najczęściej występujące. U kobiet może to być zaburzenie jajeczkowania – objawia się to zanikiem miesiączki. Określenie problemu jest stosunkowo proste, znacznie częściej jednak zaburzenia te mają charakter jakościowy i skutkują obniżeniem potencjału rozrodczego komórki jajowej. W tej części przypadków leczenie niepłodności Warszawa jest dosyć proste i skuteczne, w części zaś trudne i kosztowne, a u niektórych pacjentek niemożliwe. 

U mężczyzn problem dotyczy nasienia i jego zdolności do zapłodnienia komórki jajowej. Ważne jest, aby ocena jakości nasienia była w pełni wiarygodna i obiektywna. Badanie nasienia obarczone jest największym odsetkiem fałszywych wyników, co często powoduje nieprawidłową kwalifikację do leczenia. Stąd dbałość o poprawne wykonanie badanie nasienia jest rzeczą najwyższej wagi. 

Do częstych przypadków nieprawidłowości związanych z płodnością należy anatomia i funkcja narządu rodnego. Prawidłowy stan jajowodów, macicy oraz struktur sąsiadujących jest warunkiem wstępnym dla zapłodnienia, a następnie zagnieżdżenia zarodka, jak również jego prawidłowego rozwoju w macicy. Typowymi patologiami z tego zakresu są niedrożność jajowodów, zrosty w jamie brzusznej, endometrioza czy też mięśniaki macicy. 

Klinika in vitro Warszawa pozwoli prawidłowo przeprowadzić diagnostykę. Zanim dochodzi do leczenie nasz zespół odnosi się do każdej z wyżej wymienionych potencjalnych przyczyn. Ma to ogromne znaczenie do dalszej terapii. Możliwość osiągnięcia sukcesu terapeutycznego to podjęcie badań w Klinice niepłodności Warszawa i dokonanie dokładnego rozpoczynania powodów braku potomstwa oraz uwarunkowań biologicznych determinujących efektywność rozrodu.  

Podstawa diagnostyczna leczenia niepłodności Warszawa w Kriobanku dotyczy poszczególnych aspektów: wywiad lekarski z dokładną analizą dotychczasowego leczenia, badanie ginekologiczne, badanie nasienia ocenę częstości występowania owulacji z próbą określenia jej jakości. Przeprowadzenie takiej diagnostyki w Klinice niepłodności Warszawa składa się ze specyfiki sytuacji klinicznej każdej pary, przez co przekazane zostaną informacje dotyczące potencjału rozrodczego zarówno u kobiety, jak u mężczyzny oraz wspólnych szans rozrodczych.  Umożliwia to ustalenie sposobu dalszego postępowania, co określa się mianem „diagnostyki ukierunkowanej na leczenie” (treatment oriented diagnosis). 

Dokładne określenie potencjału rozrodczego również odbywa się w klinice invitro Warszawa, gdzie dokonuje się oceny stężeń podstawowych hormonów sterującym rozrodem kobiety, a niekiedy i mężczyzny. Każdy przypadek uwzględnia szczegółowe badanie nasienia. W celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów oraz przyszłej ciąży konieczna jest ocena ich zakaźności oraz nosicielstwa niektórych chorób, zgodnie ze standardami międzynarodowymi. W indywidualnych wskazaniach przeprowadzamy badanie drożności i funkcji jajowodów (HSG), oceniamy stan narządu rodnego i jego otoczenia (laparoskopia) oraz stan jamy macicy (histeroskopia). Gdy wielokrotne próby leczenia zakończyły się niepowodzeniem oceniany jest wtedy stan czynnościowy macicy w Klinice leczenia niepłodności Warszawa za pomocą zaawansowanych metod badawczych.  

mgr Ewelina Popławska – Szpak

Leczenie niepłodności to nie tylko proces medyczny, ale również duże wyzwanie emocjonalne. Długotrwałe starania o ciążę, kolejne etapy diagnostyki i leczenia, niepewność oraz oczekiwanie na wyniki mogą wiązać się z przewlekłym stresem, napięciem i poczuciem bezradności. W takich sytuacjach profesjonalne wsparcie psychologiczne może być ważnym elementem całego procesu leczenia.

Psycholog pomaga lepiej zrozumieć własne emocje, odnaleźć skuteczne sposoby radzenia sobie z trudnościami oraz odzyskać poczucie równowagi. Towarzyszy pacjentom i parom w przeżywaniu kolejnych etapów leczenia, wspierając ich w budowaniu odporności psychicznej i poprawie jakości życia.

Kiedy warto skorzystać z pomocy psychologa?

Nie trzeba czekać, aż trudności staną się przytłaczające. Z konsultacji psychologicznej warto skorzystać na każdym etapie leczenia, szczególnie gdy:

  •  leczenie niepłodności wywołuje przewlekły stres i napięcie
  • pojawia się smutek, przygnębienie lub poczucie bezsilności
  • kolejne niepowodzenia stają się coraz trudniejsze do zaakceptowania
  • występują trudności w relacji z partnerem lub najbliższymi
  • towarzyszy Ci lęk przed kolejnymi etapami diagnostyki lub leczenia
  • czujesz, że dotychczasowe sposoby radzenia sobie z emocjami przestają być
    skuteczne

Profesjonalna pomoc psychologiczna nie oznacza słabościjest świadomym krokiem w kierunku zadbania o własne zdrowie psychiczne i dobrostan. Odpowiednie wsparcie pomaga lepiej radzić sobie z wyzwaniami leczenia, wzmacnia poczucie sprawczości oraz ułatwia przechodzenie przez kolejne etapy drogi do rodzicielstwa.

mgr Marcin Ostaszewski

Słowo „dieta” często kojarzy się z licznymi ograniczeniami i wyrzeczeniami. W rzeczywistości dieta to po prostu sposób odżywiania – codzienne wybory żywieniowe, które mają istotny wpływ na funkcjonowanie całego organizmu. To, co jemy każdego dnia, wpływa nie tylko na nasze samopoczucie i poziom energii, ale również na gospodarkę hormonalną, odporność, metabolizm oraz płodność.

Prawidłowo zbilansowana dieta dostarcza organizmowi składników odżywczych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania wszystkich narządów i układów. Największe znaczenie mają trwałe, zdrowe nawyki żywieniowe, ponieważ to one przynoszą długofalowe korzyści dla zdrowia.

Indywidualnie dobrana dietoterapia stanowi ważny element profilaktyki i leczenia wielu chorób przewlekłych, takich jak:

  • zespół policystycznych jajników (PCOS),
  • endometrioza,
  • choroba Hashimoto,
  • cukrzyca,
  • insulinooporność,
  • nadciśnienie tętnicze,
  • reumatoidalne zapalenie stawów (RZS).

Odpowiednio zaplanowany sposób żywienia może wspierać leczenie, łagodzić objawy oraz poprawiać jakość życia.

Wpływ diety na płodność

Styl życia, w tym sposób odżywiania, ma istotny wpływ na płodność zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Utrzymanie prawidłowej masy ciała zwiększa szanse na naturalne poczęcie oraz może poprawiać skuteczność leczenia niepłodności.

W przypadku kobiet z PCOS właściwie dobrana dieta pomaga poprawić wrażliwość tkanek na insulinę, wspiera regulację gospodarki węglowodanowej oraz hormonalnej i może sprzyjać przywróceniu regularnych cykli owulacyjnych. Zmniejszenie insulinooporności wpływa korzystnie na funkcjonowanie jajników i może zwiększać szanse na uzyskanie ciąży.

U pacjentek z endometriozą, chorobą Hashimoto oraz innymi schorzeniami o podłożu autoimmunologicznym lub przewlekle zapalnym odpowiednio skomponowana dieta może wspierać ograniczenie stanu zapalnego organizmu, poprawiać samopoczucie oraz zmniejszać nasilenie objawów choroby. W połączeniu z właściwie dobraną suplementacją i leczeniem farmakologicznym może wspomagać utrzymanie równowagi hormonalnej oraz przygotowanie organizmu do ciąży.

Poprawa parametrów nasienia dietą

Prawidłowe odżywianie odgrywa również ważną rolę w utrzymaniu męskiej płodności. Dieta bogata w warzywa, owoce, pełnoziarniste produkty zbożowe, ryby morskie, orzechy, nasiona oraz zdrowe tłuszcze dostarcza składników odżywczych niezbędnych do prawidłowego przebiegu spermatogenezy.

Badania wskazują, że odpowiednia podaż antyoksydantów, kwasów tłuszczowych omega-3, cynku, selenu, kwasu foliowego oraz witamin D, C i E może korzystnie wpływać na liczbę, ruchliwość oraz budowę plemników, a także ograniczać stres oksydacyjny – jeden z czynników pogarszających jakość nasienia.

Dietoterapia, połączona z normalizacją masy ciała, regularną aktywnością fizyczną, odpowiednią ilością snu oraz ograniczeniem używek, stanowi ważny element kompleksowego przygotowania do rodzicielstwa i może zwiększać skuteczność leczenia niepłodności.

Badanie ultrasonograficzne między 11 – 14 tygodniem ciąży.

Szczegółowa ocena struktury jaja płodowego obejmuje następujące elementy:

  1. Liczba pęcherzyków ciążowych w jamie macicy

  2. Ocena czynności serca płodu (FHR)

  3. Pomiary biometryczne:
    • długość ciemieniowo-siedzeniowa ( CRL )
    • wymiar dwuciemieniowy główki płodu ( BPD )

  4. Ocena anatomii płodu:
    • czaszka (kształt), sierp mózgu, sploty naczyniówkowe komór bocznych
    • ściany powłok jamy brzusznej uwzględniając fizjologiczną przepuklinę pępkową do 12 tygodnia ciąży
    • żołądek
    • serce płodu – lokalizacja i czynność serca
    • pęcherz moczowy
    • kręgosłup
    • kończyny górne i dolne

  5. Ocena kosmówki

  6. Ocena przezierności karkowej (NT) i kości nosowej (NB)
Optymalny czas badania prenatalnego( 11,0 – 13+6 t.c. ) ;. CRL 45 – 84 mm

Nieprawidłowe wartości NT sugerują podwyższone ryzyko wystąpienia:

  • aberracji chromosomalnych
  • zaburzeń hemodynamicznych
  • wad serca płodu
  • zespołu przetoczenia krwi między płodami

Ultrasonograficzna ocena rozwoju ciąży (18 – 22 tydzień ciąży) oraz (28 – 32 tydzień ciąży).

Do najczęściej wykonywanych badań inwazyjnych należą:

  1. Stwierdzenie liczby płodów, ich położenia i czynności serca

  2. Biometria płodu (ocena wymiarów płodu)
    • BPD (wymiar dwuciemieniowy głowy płodu)
    • HC (obwód głowy)
    • AC (obwód brzucha)
    • FL (długość kości udowej)
    • orientacyjna masa płodu (OMP)

  3. Ocena budowy płodu
    • czaszka – ciągłość, kształt
    • mózgowie – komory, sploty naczyniówkowe, tylny dół czaszki, móżdżek
    • twarz – profil, oczodoły, kości nosa, ewentualna ocena podniebienia i wargi górnej
    • kręgosłup – ciągłość, symetryczność
    • klatka piersiowa, serce – wielkość, położenie, prawidłowy obraz czterech jam, częstość i miarowość
    • jama brzuszna – ciągłość ściany powłoki jamy brzusznej, żołądek (lokalizacja, wielkość, kształt), echogeniczność jelit
    • pęcherz moczowy
    • nerki – opis ewentualnych nieprawidłowości ( szerokość UKM )
    • kończyny – ocena obecności kości udowych, ramieniowych, przedramienia, podudzia, rąk i stóp, ruchomość kończyn badania prenatalne


  4. Ocena łożyska
    • lokalizacja
    • struktura – stopień dojrzałości wg Grannuma (opis ewentualnych nieprawidłowości budowy, krwiaków pozałożyskowych)

  5. Ocena sznura pępowinowego
    • liczba naczyń
    • opis ewentualnych nieprawidłowości

  6. Ocena ilości płynu owodniowego – w przypadku nieprawidłowości AFI (Amniotic Fluid Index)

  7. Ewentualna ocena mięśniaków, zmian patologicznych w przydatkach

  8. W uzasadnionych klinicznie przypadkach – ocena szyjki macicy (długość, kształt ujścia wewnętrznego )- badanie głowicą przezpochwową

Badanie to obejmuje ocenę:

  • Położenia serca
  • Wielkości serca – (1/3 klatki piersiowej)
  • Czterojamowości serca – (uwidocznienie tzw. „krzyża serca”)
  • Rytmu serca – ( miarowy 120 – 170/min)
  • Zalecane jest uwidocznienie skrzyżowania dużych naczyń (drogi wypływu z lewej i prawej komory serca)
  • Są cennym uzupełnieniem badania 2D w trybie B i M. Dostarczają informacji o czynności układu krążenia u płodu. Dzięki nim możemy wykluczyć zagrożenie płodu niedotlenieniem. U każdej pacjentki przeprowadzając badanie Dopplerowskie oceniamy przepływy w naczyniach pępowiny (tętnica i żyła pępowinowa), mózgu (tętnica środkowa mózgu) i wątroby dziecka (przewód żylny).

    Kalendarz badań w ciąży – jakie badania należy wykonać w poszczególnych tygodniach?

    Pierwsza wizyta powinna odbyć się możliwie jak najwcześniej przed ukończeniem 10. tygodnia.

    BADANIA OBOWIĄZKOWE

    BADANIA ZALECANE

    Badania laboratoryjne

    • morfologia krwi
    • badanie ogólne moczu
    • posiew moczu
    • oznaczenie grupy krwi i czynnika Rh (jeżeli wynik nie jest udokumentowany)
    • badanie przeciwciał odpornościowych przeciwko krwinkom czerwonym
    • stężenie glukozy na czczo
    • badanie w kierunku kiły (VDRL lub test swoisty)
    • badanie w kierunku HIV
    • oznaczenie HBsAg (wirusowe zapalenie wątroby typu B)
    • badanie w kierunku HCV
    • oznaczenie przeciwciał przeciw różyczce (IgG)
    • oznaczenie przeciwciał przeciw toksoplazmozie (IgG i IgM)

    Podczas wizyty lekarz lub położna wykonują również:

    • szczegółowy wywiad medyczny
    • ocenę czynników ryzyka ciąży
    • pomiar ciśnienia tętniczego
    • pomiar masy ciała oraz wyliczenie BMI
    • badanie ginekologiczne
    • ocenę piersi
    • ustalenie wieku ciążowego i przewidywanego terminu porodu

    Dodatkowo należy wykonać:

    • cytologię szyjki macicy (jeżeli nie była wykonana zgodnie z programem profilaktyki
    lub istnieją wskazania)
    • pierwsze badanie ultrasonograficzne, jeśli nie wykonano go wcześniej

    • oznaczenie stężenia TSH (szczególnie u kobiet z chorobami tarczycy lub czynnikami ryzyka)

    • oznaczenie witaminy D (w uzasadnionych przypadkach)

    • badania w kierunku zakażeń przenoszonych drogą płciową (np. Chlamydia trachomatis) u kobiet z grup ryzyka

    To jeden z najważniejszych etapów diagnostyki prenatalnej.

    BADANIA OBOWIĄZKOWE

    BADANIA ZALECANE

    • pomiar ciśnienia tętniczego
    • kontrola masy ciała
    • badanie ogólne moczu
    • ocena czynności serca płodu
    • ocena ryzyka położniczego

    Obowiązkowe badanie USG I trymestru

    Podczas badania oceniane są:
    • przezierność karkowa (NT)
    • obecność i długość kości nosowej
    • anatomia płodu możliwa do oceny na tym etapie
    • liczba płodów
    • wiek ciążowy
    • lokalizacja i budowa łożyska
    • wstępna ocena ryzyka wad rozwojowych

    Test podwójny (PAPP-A + wolna β-hCG) wykonywany razem z badaniem USG zwiększa skuteczność wykrywania najczęstszych aberracji chromosomowych, takich jak trisomia 21 (zespół Downa), trisomia 18 (zespół Edwardsa) czy trisomia 13 (zespół Pataua).

    W tym okresie monitorowany jest rozwój płodu oraz stan zdrowia przyszłej mamy.

    BADANIA OBOWIĄZKOWE

    BADANIA ZALECANE

    • morfologia krwi
    • badanie ogólne moczu
    • pomiar ciśnienia tętniczego
    • kontrola masy ciała
    • ocena wysokości dna macicy
    • ocena czynności serca płodu

    Obowiązkowe badanie USG połówkowe (18.–22. tydzień)

    Jest to jedno z najdokładniejszych badań ultrasonograficznych wykonywanych w czasie ciąży.

    Podczas badania oceniane są:
    • budowa mózgowia
    • twarz i twarzoczaszka
    • serce płodu
    • płuca
    • przepona
    • żołądek i jelita
    • nerki i pęcherz moczowy
    • kręgosłup
    • kończyny
    • ilość płynu owodniowego
    • lokalizacja i budowa łożyska
    • wzrastanie płodu

    • kontrolne badanie przeciwciał przeciw toksoplazmozie u kobiet bez odporności

    • ocena długości szyjki macicy (szczególnie u kobiet z ryzykiem porodu przedwczesnego)

    • konsultacja genetyczna lub badania inwazyjne (np. amniopunkcja) w przypadku wskazań medycznych

    BADANIA OBOWIĄZKOWE

    BADANIA ZALECANE

    • badanie ogólne moczu
    • pomiar ciśnienia tętniczego
    • kontrola masy ciała
    • ocena wysokości dna macicy
    • ocena czynności serca płodu


    Między 24. a 28. tygodniem obowiązkowo wykonuje się:
    • test doustnego obciążenia glukozą (OGTT 75 g) w kierunku cukrzycy ciążowej.

    • morfologia krwi (jeżeli istnieją wskazania)
    • oznaczenie ferrytyny przy podejrzeniu niedoboru żelaza

    BADANIA OBOWIĄZKOWE

    • morfologia krwi
    • badanie ogólne moczu
    • oznaczenie przeciwciał odpornościowych u kobiet Rh ujemnych
    • pomiar ciśnienia tętniczego
    • kontrola masy ciała
    • ocena czynności serca płodu

    Obowiązkowe badanie USG III trymestru
    Badanie obejmuje ocenę:
    • wzrastania płodu,
    • ilości płynu owodniowego,
    • lokalizacji i dojrzałości łożyska,
    • przepływów naczyniowych (jeżeli są wskazania),
    • ułożenia płodu.

    BADANIA OBOWIĄZKOWE

    BADANIA ZALECANE

    • badanie ogólne moczu
    • morfologia krwi
    • badanie ogólne moczu
    • badanie w kierunku HIV (powtórzenie)
    • badanie w kierunku HBsAg (jeżeli nie wykonano wcześniej lub istnieją wskazania)
    • badanie w kierunku GBS (35.–37. tydzień)
    • pomiar ciśnienia tętniczego
    • kontrola masy ciała
    • ocena czynności serca płodu

    • ocena dobrostanu płodu według wskazań,
    • KTG w przypadku wskazań klinicznych.

    BADANIA OBOWIĄZKOWE

    Podczas każdej wizyty wykonywane są:
    • pomiar ciśnienia tętniczego
    • kontrola masy ciał
    • badanie ogólne moczu
    • ocena czynności serca płodu
    • ocena położenia płodu

    Po 40. tygodniu ciąży standardowo wykonywane są:
    • badanie KTG,
    • ocena ilości płynu owodniowego
    • badanie ultrasonograficzne według wskazań
    • ocena dobrostanu płodu

    W przypadku ciąż wysokiego ryzyka lekarz może zalecić dodatkowe badania laboratoryjne, ultrasonograficzne lub konsultacje specjalistyczne, dostosowując plan opieki do indywidualnych potrzeb pacjentki.

    Położnictwo

    Zapewniamy kompleksową opiekę położniczą oraz profesjonalne poradnictwo od momentu uzyskania dodatniego wyniku testu ciążowego aż do porodu.


    Nad bezpieczeństwem i prawidłowym przebiegiem ciąży czuwa interdyscyplinarny zespół doświadczonych specjalistów, oferujący opiekę opartą na aktualnej wiedzy medycznej i indywidualnym podejściu do każdej pacjentki.

    Dla wygody przyszłych mam wszystkie badania laboratoryjne wykonywane są na miejscu, co usprawnia proces diagnostyczny i pozwala ograniczyć liczbę dodatkowych wizyt. Oprócz standardowych badań zalecanych w okresie ciąży wykonujemy również zaawansowane badania ultrasonograficzne, przeprowadzane przez wykwalifikowanych lekarzy z doświadczeniem w diagnostyce prenatalnej.

    Jakie badania prenatalne wykonuje się w czasie ciąży?

    Diagnostyka prenatalna obejmuje badania nieinwazyjne oraz – w uzasadnionych przypadkach – badania inwazyjne. Dobór odpowiedniej metody zależy od wieku ciążowego, wskazań medycznych oraz indywidualnej sytuacji pacjentki. Celem badań prenatalnych jest nie tylko ocena ryzyka wystąpienia wad genetycznych i aberracji chromosomowych. Stanowią one również ważny element monitorowania prawidłowego przebiegu ciąży, pozwalając ocenić rozwój i anatomię płodu, funkcję łożyska oraz ryzyko wybranych powikłań położniczych, takich jak stan przedrzucawkowy czy zaburzenia wzrastania płodu. Dzięki temu możliwe jest odpowiednio wczesne wdrożenie właściwego postępowania i zapewnienie optymalnej opieki zarówno przyszłej mamie, jak i dziecku.

    Stanowią pierwszy etap diagnostyki prenatalnej. Są bezpieczne dla mamy i dziecka,ponieważ nie wymagają ingerencji w środowisko wewnątrzmaciczne.

    Do badań nieinwazyjnych należą:

    USG prenatalne I trymestru (11.–13. tygodnia ciąży) – umożliwia ocenę anatomii płodu, markerów wad chromosomowych oraz ryzyka wybranych powikłań położniczych. Podczas badania lekarz ocenia między innymi:

    • rozwój i anatomię płodu,
    • przezierność karkową (NT),
    • obecność kości nosowej,
    • czynność serca płodu (FHR),
    • przepływ krwi w przewodzie żylnym,
    • przepływ przez zastawkę trójdzielną,
    • kąt twarzowo-szczękowy.

    Test podwójny (PAPP-A) – badanie krwi wykonywane łącznie z USG I trymestru, służące do oceny ryzyka najczęstszych aberracji chromosomowych takich jak zespół Downa, zespół Edwardsa, zespół Patau, zespół Turnera.

    Test NIFTY – nieinwazyjny test prenatalny wykonywany z próbki krwi matki, charakteryzujący się bardzo wysoką czułością w wykrywaniu najczęstszych nieprawidłowości chromosomowych.

    Badania inwazyjne wykonywane są wyłącznie w sytuacjach, gdy istnieją ku temu wskazania medyczne, na przykład po uzyskaniu nieprawidłowego wyniku badań przesiewowych lub w przypadku zwiększonego ryzyka wystąpienia chorób genetycznych. Pozwalają na bezpośrednią ocenę materiału genetycznego płodu.

    Do najczęściej wykonywanych badań inwazyjnych należą:

    Amniopunkcja – pobranie niewielkiej ilości płynu owodniowego do badań genetycznych.

    Biopsja kosmówki (CVS) – pobranie fragmentu kosmówki w celu oceny materiału genetycznego płodu, genetycznego płodu.

    Czy badania prenatalne są bezpieczne?

    Tak. Badania przesiewowe (USG, test PAPP-A i badania NIFTY) nie zwiększają ryzyka poronienia ani nie stanowią zagrożenia dla rozwijającej się ciąży.

    Tak. Obecnie badania prenatalne są zalecane wszystkim kobietom w ciąży, niezależnie od wieku.

    Nie. Zakres badań prenatalnych jest taki sam jak w przypadku ciąż uzyskanych naturalnie, choć lekarz może zalecić rozszerzenie diagnostyki w zależności od indywidualnej sytuacji klinicznej.

    Nie. Wynik badania przesiewowego określa jedynie poziom ryzyka. Rozpoznanie można potwierdzić lub wykluczyć wyłącznie na podstawie odpowiednich badań diagnostycznych.

    Wizyta odbywa się między 2 a 5 dniem krwawienia miesięcznego w celu oceny hormonalnej kobiety oraz wykonania badania USG, które daje obraz do rozpoczęcia obserwacji rozwoju pęcherzyków.

    Zdarza się, że Panie mają nieregularne miesiączki wówczas wizyta odbywa się w dowolnym terminie

    Mężczyzna powinien zachować 3-5 dni abstynencji seksualnej w celu wykonania badania nasienia.

    Jak przygotować się do I wizyty?

    Aby przebieg pierwszej wizyty był efektywny, należy przygotować:

    dokumentację z wcześniejszego leczenia

    wyniki badań

    informacje o przyjmowanych lekach oraz przebytych chorobach w rodzinie

    Nie ma konieczności przyjazdu na czczo.

    Podczas I wizyty lekarz zbiera wywiad medyczny, analizuje dotychczasowe wyniki badań i ustala plan diagnostyczny.

    Jak przebiega leczenie zachowawcze?

    Po wstępnej diagnostyce, znaczny odsetek pacjentek jest kwalifikowany do leczenia zachowawczego, które polega na:

    obserwacji cyklu

    indukcji jajeczkowania

    ocenie jakości owulacji

    wyznaczeniu najlepszego czasu dla rozrodu naturalnego

    Przy braku przeciwwskazań, lekarz programuje użycie leków, określa termin prawdopodobnej owulacji, sposób monitorowania owulacji, jakość oraz stopień rozwoju pęcherzyków przedowulacyjnych.

    W monitorowaniu przebiegu owulacji stosuje się przezpochwowe badanie USG oraz ocenę stężeń estradiolu oraz progesteronu. Umożliwia to maksymalne zwiększenie szans rozrodczych oraz uniknięcie powikłań w postaci ciąży mnogiej i zespołu hiperstymulacyjnego.

    CIĄŻA BLIŹNIACZA

    Jest wynikiem leczenia zachowawczego, związanego z indukcją jajeczkowania dla potrzeb naturalnej prokreacji, zabiegów inseminacji lub zaawansowanych technik wspomaganego rozrodu i zapłodnienia IVF. 

    Czynniki ryzyka predysponujące ciąże wielopłodowe:

    młody wiek

    obraz policystycznych jajników

    liczba wzrastających pęcherzyków

    wartość maksymalnego stężenia estradiolu w krwi

    U pacjentek przygotowywanych do inseminacji jeśli jest więcej niż 4 pęcherzyki przekraczające średnicę 17 mm powinno się rozważyć: wykonanie punkcji odbarczającej jajników usuwając nadmierną liczbę pęcherzyków, wykonanie programu zapłodnienia pozaustrojowego, odstąpienie od próby uzyskania ciąży w danym cyklu i podjęcie ponownej indukcji owulacji w kolejnym cyklu.

    U pacjentek w procesie zapłodnienia IVF transferowanie dwóch zarodków stosowane jest:

    u kobiet powyżej 35 roku życia

    przy wielokrotnych niepowodzeniach leczenia

    złej jakości zarodków

    Fakt zaistnienia ciąży bliźniaczej często spotyka się z akceptacją ze strony pacjentów.

    Zespoł hiperstymulacji jajników

    486169

    Jest gwałtowną reakcją organizmu w następstwie indukowania owulacji przy użyciu leków hormonalnych. Najczęstszymi objawami są silne bóle brzucha, obrzęki, wzdęcie brzucha oraz duszności. Wynikają one ze znacznego powiększenia jajników oraz gromadzenia się płynu w wolnych jamach ciała.

    Czynniki ryzyka predysponujące zespół hiperstymulacji:

    młody wiek

    obraz policystycznych jajników

    niska masa ciała

    wartość maksymalnego stężenia estradiolu w krwi

    wysoki poziom AMH

    Wczesny zespół hiperstymulacji jajników może występować w trakcie lub bezpośrednio po stymulacji i zaleca się leczenie ambulatoryjne. Stężenie gonadotropiny w organizmie spada samoistnie po około siedmiu dniach u pacjentek niebędących w ciąży.

    Późny zespół hiperstymulacji jajników może występować kilkanaście dni po zakończeniu całej procedury, jako konsekwencja rozwijającej się ciąży. Powikłanie to, w postaciach ciężkich, wymaga intensywnej opieki w warunkach szpitalnych.

    Zapobieganie

    Precyzyjne rozpoznanie warunków wstępnych, odpowiednie dawki leków, uważne monitorowanie przebiegu leczenia, przerwanie leczenia, odstąpienie od transferu zarodków, zmniejszenie dawki HCG u pacjentek szczególnie zagrożonych. Prawdopodobieństwo zespołu hiperstymulacji jajników jest bardzo niskie, a ryzyko jego wystąpienia można skutecznie zminimalizować.

    Inseminacja jest prostą, nieinwazyjną metodą stosowaną przy obniżonym potencjale rozrodczym partnera. Zabieg wykonywany ambulatoryjnie, bez konieczności znieczulenia, przypomina badanie ginekologiczne, które polega na skróceniu drogi plemników do komórki jajowej, zwiększając prawdopodobieństwo zapłodnienia w odpowiednim momencie cyklu.

    INSEMINACJA DOSZYJKOWA (ICI)

    Polega na podaniu nasienia w okolicę szyjki macicy, a nie bezpośrednio do jamy macicy. Metoda ta umożliwia długotrwały kontakt nasienia z kanałem szyjki i intensywniejszą penetrację plemników do wyższych pięter narządu rodnego.

    INSEMINACJA DOMACICZNA (ICU)

    Polega na podaniu odpowiednio przygotowanego nasienia bezpośrednio do jamy macicy za pomocą cienkiego cewnika (kateter inseminacyjny ) w okresie owulacji. Celem inseminacji jest zwiększenie szans na spotkanie komórki jajowej z plemnikiem i uzyskanie ciąży.

    Przygotowanie do inseminacji obejmują: wizytę lekarską, badania kwalifikacyjne, monitorowanie cyklu, przygotowanie nasienia.

    Przed kwalifikacją do inseminacji lekarz zleca badania, które pozwalają ocenić szanse powodzenia leczenia oraz wykluczyć przeciwwskazania do zabiegu.

    Inseminacja nasieniem dawcy

    Jeżeli wykonanie inseminacji z wykorzystaniem nasienia partnera nie jest możliwe z powodu bardzo niskich parametrów nasienia, braku plemników lub ryzyka przekazania niektórych chorób genetycznych, wówczas można rozważyć zastosowanie nasienia anonimowego dawcy. Dobór dawcy odbywa się podczas konsultacji lekarskiej. Lekarz dobiera dawcę uwzględniając grupę krwi oraz cechy wyglądu zewnętrznego, takie jak wzrost, masa ciała, kolor oczu i włosów.

    Najczęściej wykonywane badania:

    • ocena drożności jajowodów
    • badania hormonalne (AMH, FSH, LH, Estradiol)
    • cytologia
    • biocenoza pochwy
    • badania zakaźności
    • badanie nasienia

    Cała procedura trwa zazwyczaj kilka minut. Większość kobiet odczuwa jedynie niewielki dyskomfort, podobny do tego podczas badania ginekologicznego. Po zabiegu sporadycznie mogą wystąpić łagodne skurcze podbrzusza lub niewielkie plamienie. Wynik leczenia ocenia się zwykle po około dwóch tygodniach, wykonując test ciążowy lub oznaczenie stężenia β-hCG we krwi.

    Przebieg Leczenia

    Leczenie metodą pozaustrojowego zapłodnienia można podzielić na kilka etapów:

    Farmakologiczna stymulacja jajników

    Farmakologiczna stymulacja jajników polega na podawaniu leków hormonalnych, które pobudzają jajniki do jednoczesnego
    wzrostu i dojrzewania pęcherzyków Graafa.

    W przeciwieństwie do naturalnego cyklu, w którym dojrzewa zwykle jedna komórka jajowa.

    Przebieg stymulacji wymaga oceny poprzez:

    monitoring USG

    badanie przezpochwowe, podczas którego lekarz ocenia liczbę i wielkość rozwijających się pęcherzyków

    błonę śluzową macicy, grubość endometrium oraz jego strukturę (przed owulacją endometrium często osiąga około 7–12 mm i przyjmuje charakterystyczny „trójlinijny” obraz w USG

    badania krwi

    oznaczenie poziomu estradiolu, który odzwierciedla aktywność dojrzewających pęcherzyków

    oznaczenie poziomu LH, który pomaga ocenić, czy nie zbliża się przedwczesna owulacja

    Punkcja jajników

    Pobranie komórek jajowych odbywa się po upływie 34–36 godzin od podania hCG. Zabieg wykonywany jest metodą punkcji jajników pod kontrolą ultrasonografii, przez tylne sklepienie
    pochwy, w krótkotrwałym znieczuleniu ogólnym.

    Podczas procedury lekarz za pomocą cienkiej igły nakłuwa pęcherzyki jajnikowe i aspiruje płyn pęcherzykowy zawierający komórki jajowe. Pobrany materiał przekazywany do laboratorium, gdzie embriolog separuje komórki jajowe i przenosi do podłoża hodowlanego.

    Następnie ocenia on morfologię komórki, klasyfikuje jakość oraz stopień dojrzałości komórek jajowych gotowych do zapłodnienia.

    Dzień punkcji zwykle odbywa się według podobnego schematu. Pacjentka odbywa krótką rozmowę z lekarzem prowadzącym, anestezjologiem i podpisuje niezbędne zgody. Zabieg wykonywany jest w krótkotrwałym dożylnym znieczuleniu i trwa około 10-20 minut.

    Jak się przygotować do zabiegu?

    należy być na czczo, zgodnie z zaleceniami lekarza

    należy zabrać ze sobą koszulę nocną, kapcie oraz wygodne ubranie

    zaleca się nie używania perfum ani intensywnie pachnących kosmetyków

    zaleca się nie prowadzenie samochodu po znieczuleniu

    Zapłodnienie komórek jajowych i rozwój zarodków

    Pobrane komórki jajowe są inkubowane do momentu osiągnięcia pełnej dojrzałości. Następnie umieszczane są w specjalistycznym podłożu hodowlanym wraz z odpowiednio przygotowaną zawiesiną plemników o określonym stężeniu.

    Zapłodnienie zachodzi spontanicznie, w wyniku samodzielnej penetracji osłonki przejrzystej przez jeden plemnik. Po 19 godz. inkubacji ocenia się liczbę przedjądrzy (jednego pochodzącego od komórki jajowej i jednego od plemnika), co świadczy o prawidłowym połączeniu materiału genetycznego i dokonanym zapłodnieniu.

    transfer zarodka/zarodków

    Do jamy macicy przenoszone zarodki w 2, 3 lub 5-tej dobie po zapłodnieniu, wykonuje się drogą przezszyjkową za pomocą specjalnych kateterów.

    Zabieg jest bezbolesny i nie wymaga znieczulenia.

    Zarodki niewykorzystane do transferu są krioprezerwowane na etapie wczesnego rozwoju embrionalnego lub po uzyskaniu stadium blastocysty w przedłużonej hodowli.

    suplementacja fazy lutealnej

    Stanowi standardowy element leczenia wspomaganego rozrodu. Jej celem jest zapewnienie odpowiednich warunków do implantacji zarodka oraz utrzymania wczesnej ciąży poprzez uzupełnienie niedoboru progesteronu, który często występuje po kontrolowanej stymulacji jajników.

    Po stymulacji hormonalnej i punkcji jajników czynność ciałka żółtego może być upośledzona wskutek zastosowania leków hamujących lub modyfikujących wydzielanie gonadotropin oraz aspiracji pęcherzyków jajnikowych. W konsekwencji dochodzi do niewystarczającej produkcji progesteronu.

    Suplementację progesteronem rozpoczyna się zazwyczaj w dniu pobrania oocytów lub w ciągu 24–48 godzin po punkcji. Leczenie kontynuuje się do dnia oznaczenia stężenia β-hCG. W przypadku uzyskania ciąży progesteron jest zwykle podawany do około 8.–12. tygodnia ciąży, czyli do czasu przejęcia funkcji hormonalnej przez łożysko.

    Jesteśmy realizatorem projektu Bon „antywirusowy” w ramach Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2014-2020. Osi Priorytetowej I Wzmocnienie potencjału i konkurencyjności gospodarki regionu, Działania 1.4 Promocja przedsiębiorczości oraz podniesienie atrakcyjności inwestycyjnej województwa, Poddziałania 1.4.2 Podniesienie atrakcyjności inwestycyjnej BOF, Typ projektu: Bon „antywirusowy” – projekt grantowy. Pozyskaliśmy dofinansowanie na zakup środków ochrony indywidualnej i zbiorowej, które wykorzystywane są w prowadzonej działalności i funkcjonowaniu placówki medycznej o zaostrzonym reżimie sanitarnym.