Inseminacja jest prostą, nieinwazyjną metodą stosowaną przy obniżonym potencjale rozrodczym partnera. Zabieg wykonywany ambulatoryjnie, bez konieczności znieczulenia, przypomina badanie ginekologiczne, które polega na skróceniu drogi plemników do komórki jajowej, zwiększając prawdopodobieństwo zapłodnienia w odpowiednim momencie cyklu.
INSEMINACJA DOSZYJKOWA (ICI)
Polega na podaniu nasienia w okolicę szyjki macicy, a nie bezpośrednio do jamy macicy. Metoda ta umożliwia długotrwały kontakt nasienia z kanałem szyjki i intensywniejszą penetrację plemników do wyższych pięter narządu rodnego.
INSEMINACJA DOMACICZNA (ICU)
Polega na podaniu odpowiednio przygotowanego nasienia bezpośrednio do jamy macicy za pomocą cienkiego cewnika (kateter inseminacyjny ) w okresie owulacji. Celem inseminacji jest zwiększenie szans na spotkanie komórki jajowej z plemnikiem i uzyskanie ciąży.
Przygotowanie do inseminacji obejmują: wizytę lekarską, badania kwalifikacyjne, monitorowanie cyklu, przygotowanie nasienia.
Przed kwalifikacją do inseminacji lekarz zleca badania, które pozwalają ocenić szanse powodzenia leczenia oraz wykluczyć przeciwwskazania do zabiegu.
Inseminacja nasieniem dawcy
Jeżeli wykonanie inseminacji z wykorzystaniem nasienia partnera nie jest możliwe z powodu bardzo niskich parametrów nasienia, braku plemników lub ryzyka przekazania niektórych chorób genetycznych, wówczas można rozważyć zastosowanie nasienia anonimowego dawcy. Dobór dawcy odbywa się podczas konsultacji lekarskiej. Lekarz dobiera dawcę uwzględniając grupę krwi oraz cechy wyglądu zewnętrznego, takie jak wzrost, masa ciała, kolor oczu i włosów.
Najczęściej wykonywane badania:
- ocena drożności jajowodów
- badania hormonalne (AMH, FSH, LH, Estradiol)
- cytologia
- biocenoza pochwy
- badania zakaźności
- badanie nasienia
Cała procedura trwa zazwyczaj kilka minut. Większość kobiet odczuwa jedynie niewielki dyskomfort, podobny do tego podczas badania ginekologicznego. Po zabiegu sporadycznie mogą wystąpić łagodne skurcze podbrzusza lub niewielkie plamienie. Wynik leczenia ocenia się zwykle po około dwóch tygodniach, wykonując test ciążowy lub oznaczenie stężenia β-hCG we krwi.
